Oblicz wskaźnik masy ciała z klasyfikacją WHO, zakresem prawidłowej wagi dla Twojego wzrostu i skorygowanym 'nowym BMI' z Oksfordu.
Wypełnij poniższe pola i kliknij "Oblicz".
Obliczanie BMI: wzór, tabela WHO i ograniczenia wskaźnika
Wskaźnik masy ciała odnosi wagę do wzrostu: BMI = waga w kg ÷ (wzrost w m)². Przykład: przy 1,80 m i 75 kg wynik to 75 ÷ 3,24 = 23,1 – waga prawidłowa. Kalkulator pokazuje też, w jakim przedziale wagi mieścisz się w normie (BMI 18,5–24,9) przy swoim wzroście: przy 1,80 m to od 59,9 do 80,7 kg.
Klasyfikacja WHO
Poniżej 18,5 to niedowaga, 18,5–24,9 waga prawidłowa, 25–29,9 nadwaga (stan przedotyłościowy). Otyłość I stopnia zaczyna się od 30, II stopnia od 35, III stopnia od 40. Progi te dotyczą dorosłych; dzieci i młodzież wymagają siatek centylowych zależnych od wieku, których ten kalkulator nie obejmuje.
Dlaczego 'nowe BMI' bywa sprawiedliwsze
Klasyczny wzór krzywdzi osoby wysokie i schlebia niskim: skaluje wagę z kwadratem wzrostu, choć ciało rośnie w trzech wymiarach. Matematyk Nick Trefethen (Uniwersytet Oksfordzki) zaproponował więc 1,3 × waga ÷ wzrost^2,5. Przy 1,80 m/75 kg wartość spada z 23,1 do 22,4 – u osób bardzo wysokich lub niskich różnica może sięgać pół kategorii.
Czego BMI nie powie
BMI nie rozróżnia masy mięśniowej i tłuszczowej: umięśniony sportowiec szybko ląduje w 'nadwadze', mimo niskiego poziomu tkanki tłuszczowej. Niewidoczne jest też rozmieszczenie tłuszczu (brzuszny jest groźniejszy niż biodrowy) – lepszymi wskaźnikami są tu obwód talii lub stosunek talii do wzrostu. Dla osób po 65. roku życia za korzystny uznaje się nieco wyższy zakres około 24–29, bo rezerwy chronią w starszym wieku. Kobiety w ciąży nie powinny stosować BMI wcale. Krótko mówiąc: BMI to szybkie narzędzie przesiewowe, a nie diagnoza.
